phone cards

Naturalny wróg saren

Torquemada

Naturalny wróg saren - wilk ma rozwinięte bardzo podobne przystosowanie. Widzimy to również u psów podobnych do wilków. One również biegają na długich, stosunkowo cienkich i żylastych nogach, zakończonych małą łapą, przylegającą do podłoża niewielką powierzchnią. Filogenetycznie wilki i grupa ich pobratymców przedstawia całkiem inne rozwiązanie. Mocne ale tępe, nie chowające się pazury zapewniają podobnie mocne trzymanie się ziemi jak racice kopyt sarny. Opuszki pod palcami i pazury wystarczają do szybkiego poderwania się do ataku i do ciągnącego się kilometrami tropienia ofiary. Stawiają one mały opór, a jednocześnie zapewniają pewność w staniu i chodzeniu. Znacznie gorzej nadają się do długotrwałej wędrówki w otwartym terenie. Wilki, podobnie jak sarny, spędzają dużo czasu na odpoczynku. Tylko wtedy, gdy czują głód wychodzą na łowy i męczą nogi. Znawcy psów wiedzą, że duże i silne psy, po przejściu zbyt długiej trasy mają nogi pokaleczone. U saren jest tak samo. Szybko męczą się. Jako roślinożercy muszą dużą część dnia przeznaczać na pobieranie pokarmu, w tym celu podejmują dalekie wędrówki. Nogi bieżne służą im w pierwszym rzędzie do zdobywania pożywienia, a następnie do ucieczki przed wrogiem. Nawet nowo narodzone sarniątko po kilku godzinach wędrówki po polach, Potrafi uniknąć napaści psa.

1. ciężarówki

Artykuł powstał przy współpracy z serwisem: organizacja konferencji